Aan alle aanwezigen wens ik, ten afscheid, aan Pater Claerhout een woord te richten :
Paul en Katrien,
- Jakob en Julie,
(Vlanderes)
Frans Claerhout werd geboren in het landelijke, maar lieflijke Pittem, in het hartje van West-Vlaanderen. Zijn oudere broers en zussen, samen met zijn zorgzame ouders, gaven hem de geborgenheid van het gezin en wanneer er nog een zus bijkwam, Blanche, mijn moeder, was de cirkel rond.
Frans kreeg een veelzijdige opvoeding. Vooreerst kreeg hij de nestwarmte, wat zijn sterke familieband onderstreepte ; daarbij kreeg hij ook de christelijke waarden ingeprent, de basis voor zijn latere leven. Maar wat hij pas later ondervond : hij werd geboren en groeide op met om hem heen die mensen die iets anders in zich hadden als de anderen : fijngevoelige mensen, scheppende mensen, kunstige mensen.
Al op jonge leeftijd besliste hij God in zijn leven een plaats te geven en trad toe tot de orde van de Oblaten. Onopvallend onder de onopvallenden, godsdienstig onder de godsdienstigen, maakte hij zijn studies af. Hem werd een voorstel gedaan om sociaal, maar vooral christelijk werk te gaan verrichten ver buiten de grenzen van Vlaanderen. En hij koos voor het, toen nog onbekende, Zuid-Afrika.
Fier dat we waren met een nonkel-pater in de familie. Vooral de perioden van verlof zijn ons sterk bijgebleven. Alles draaide rond hem, we mochten mee als hij alhier en aldaar een “goedendag” ging zeggen, om fondsen te werven voor zijn werk. We mochten mee naar Gijzegem, en naar de familie van zijn confraters. Ik had dan nog het geluk dat ik stam uit het gezin van zijn zus Blanche, zijn lievelingszus, en dat hij zijn vaste stek had bij ons. Nonkel Frans was nummer één en dat mocht iedereen weten.
Er was echter nog iets anders waarover we fier waren. In zijn Vlaamse periode ontdekte hij dat ook in zijn bloed kunst zat. Hij tekende, schilderde, kortom het was de nonkel-pater-artiest. In Zuid-Afrika, waar hij de roep van de Heer had gehoord, die tot hem zei : de oogst is groot, maar de arbeiders weinig, verrichtte hij de wil van de Vader en de mensen aldaar wisten dat en deden op hem beroep. Maar “den artiest in hem” kwam hoe langer hoe meer naar boven. Eerst heeft hij zijn heimwee naar Vlaanderen proberen te vereeuwigen, maar stilaan heeft hij begrepen dat, door zijn kunst, hij dichter bij zijn mensen kwam te staan. Hij was er voor hen, hij was één van hen en dat kon je zien in zijn werken. Zij waren zijn muze. En het groeide gestadig. Veel bekende Vlamingen hebben hem een bezoek gebracht in Zuid-Afrika. Sommigen hebben nog hun stempel nagelaten onder de vorm van kunstwerken of geschriften.
Nonkel Frans, ik herinner me nog zeer goed de verlofperiodes in Vlaanderen, waar je de ganse familie onderdompelde in de kunst. Je wist zeer goed dat we een ontzettende bewondering hadden voor de werken van jouw handen en van jouw geest. Ook zijn verschillende van je familieleden in je voetsporen getreden en zijn nu fier Claerhout of Vanhee te noemen.
Nonkel Frans, we zijn je talrijke keren komen opzoeken, voor goede of moeilijke aangelegenheden, en steeds kwamen we dichter bij jou ; steeds weer voelden we de Claerhout die zijn vleugels over de zijnen uitspreidde, steeds weer moesten we foto’s en later E-mails doorsturen van onze werken en steeds weer was jouw bewondering voor ons groot. Hoe ontroerend was ons laatste bezoek, bijna twee jaar geleden, samen met enkele vrienden, en op onze T-shirt stond geschilderd : “Vlaamse zonnevangers bezoeken Claerhout”.
Nonkel, we danken je voor wat je voor ons betekende. We danken je omdat we zo dicht bij jou mochten staan, we danken je voor wat je ons hebt nagelaten : in onze huizen kregen je kunstwerken een ereplaats en het zal nog intenser worden. We zullen die werken en ook je gedachtengoed doorgeven aan onze kinderen en kleinkinderen, opdat het zaad niet op de rotsen gevallen is.
Nonkel, we willen al die mensen die je de laatste jaren van je leven op de handen hebben gedragen, in en buiten het klooster, bedanken voor hun goede zorgen. Zij die je graag zagen om je priester-zijn ; zij die je graag zagen om je kunstenaar-zijn en zij de je graag zagen om je mens-zijn : bedankt uit de grond van ons hart !!!
Zuid-Afrika heeft een onuitwisbare plaats in ons hart ingenomen. Hopelijk worden de vriendschapsbanden nu niet doorgesneden en zijn we nog altijd welkom, nu nonkel er niet meer is.
Omdat we niet konden aanwezig zijn, was dit onze nagedachtenis aan onze nonkel en onze groet aan u allen.
Paul en Katrien,
Jakob en Julie,
Hulste, Vlaanderen,
|
